Eurotrip 2020 – met routes!

Onze geplande motorreis naar Montenegro kon helaas niet doorgaan zoals voorzien. Té grote onzekerheid rond kleurencodes, reisadviezen en quarantainemaatregelen. Een alternatieve route dan maar. Gelukkige is deze voorbereiding niet verloren en zal Oost-Europa bij andere gelegenheid op de planning staan. Naar Italië dan maar, of nee, naar Oostenrijk… Of misschien toch nog een stukje Zwitserland ? Het bleek een combinatie van de beste stukjes te zijn. Een nieuwe route uitgestippeld die kronkelende kustwegen combineert met epische bergpassen en enkele toeristische trekpleisters along the way. Een reisverslag van 4200 km uitgestippelde route.

Dag 1: naar het Zwarte Woud

De eerste dag brengt ons richting het Zwarte Woud, het startpunt van onze motorreis. De kortste weg (lees: kronkelbaantjes) reserveer ik voor andere dagen. Dus we rijden recht op recht, een stukje liaison naar onze eerste stop: Baden-Baden. Eventjes autostrade, en de eerste kennismaking met de hitte, die een grote rol zal spelen in onze komende reis. Tijdens een laatste stop in Luxemburg en een kleine evaluatie van de route, toch besloten om via de Noordelijke Vogezen te rijden (niet opgenomen in de oorspronkelijk uitgestippelde route. Die Noordelijke Vogezen hebben niet zoveel weg van de andere Ballon des Vosges om eerlijk te zijn.

Afgezien van wat schaduw en hier en daar een plezante bochtensequentie is het niet meteen het idyllisch hoogtepunt van de reis. Niettemin wel een afrit waard indien je er toch min of meer langs rijdt. Via dit park is het niet zo ver naar de Duitse Grens, en in de late namiddag rijden we Baden-Baden binnen. We logeren in Hotel Athos, die ook fungeert als Grieks Restaurant. Prima hotel, op wandelafstand van het centrum van Baden-Baden met een grote motorgarage. Na de nodige garderobe change trekken we de stad in om te baden bij Caracalla (het noemt niet voor niets Baden-Baden). Friedrichsbad is helaas failliet. Terug op de kamer kunnen we genieten van onze eerste fles prosecco. Niet onbelangrijk: deze reis is ook onze huwelijksreis.

Dag 2: Schwarzwaldhochstraße

Na enkele jaren op de lijst te staan, moet de “Schwarzwaldhochstraße” er deze zomer eindelijk aan geloven. Na menig motorrijder en kameraad te horen opscheppen over deze legendarische Duitse asfaltstrook, kon het niet ontbreken op de route. Het eerste stuk stijgt vrij steil en biedt vrijwel onmiddellijk een prachtig uitzicht over de regio. Het hotel ligt ook uitstekend aan het beginpunt van de route, en we zitten direct op de route. Na een uurtje of twee plezier, hebben we jammer genoeg te kampen met wegenwerken en ligt de straat onderbroken. Rondrijden dan maar. Door wat onervarenheid met de GPS en wat geklungel verliezen we vrij veel tijd en is de route alom niet zo erg mooi in vergelijking met de aanvankelijke route.

Ik was in de veronderstelling dat de ‘B500’ volledig de Schwarzwaldhochstraße was, maar dit blijkt niet zo te zijn. Enkel het eerste, mooiste stukje is de legendarische route. Hoe dan ook een mooie dag motorrijden met perfect asfalt en zalig weer. Op weg naar het hotel passeren we nog de Titisee, maar een duikje zit er door de grote drukte niet in. We nemen dan wel genoegen met een kleiner meer een beetje verderop. We logeren in Hotel Meyerhof, nét aan de Zwitserse grens, vlakbij Basel. We besluiten in eigen dorp te blijven en te eten bij een restaurant met Mediterraanse keuken. Om te drinken: de 2de gratis fles Prosecco. Klik hier voor de route.

B500 early in the morning

Dag 3: dwars door Zwitserland

De dag dwars door Zwitserland begint met de aanschaf van een vignet van 38 euro aan de grenspost. Niet goedkoop voor een ticketje transit, maar bon. De eerste kilometers in Zwitserland vallen tegen. De ene bebouwde kom na de andere, afgewisseld door wat industriezones. Stilaan verlies ik de hoop dat mijn route ons toch langs Milka-landschap zal brengen. Na een dorpje staat een zekere ‘Panoramastrasse’ bewegwijzerd, en die afslag komt overeen met de route. Dat belooft.

Die Panoramastrasse brengt ons langs de biosfeer van Entlebuch (Unesco) met prachtig uitzicht op de Lungernersee. De route daalt ook af langs dit meer en we besluiten toch een duikje te nemen en iets te eten. Van coronamaatregelen is hier weinig sprake, er hangen hier en daar wel een bordje ter sensibilisering, maar van echte maatregelen kan je niet echt spreken. Dat hoeft ook niet voor ons. Wij nemen onze voorzorgsmaatregelen op individueel niveau. Na een frisse duik terug omkleden en de moto op richting Italië. Er stond nog een mooi stukje route op de menu: de Grimsel & de Simplon Pas. Bovenaan de Grimselpas vinden we een geïmproviseerd servicestation om bandendruk na te kijken en krijgen we iets aangeboden om te drinken. Leuk initiatief en we maken er gebruik van. Al genietend rijden we door de grens over naar Italië. We slapen in Villa Nante in Varzo – een pittoresk logement waar we niks te kort hebben, omgeven door de bergen. Klik hier voor de route.

Villa Nante in Varzo

Dag 4: Milaan

Vandaag loopt de route via een ‘ongelukkig’ stukje Italië. Niet dat er niets te zien valt, maar het is niet noodzakelijk waar we naar op zoek zijn op deze reis. De staat van de wegen is al niet bepaald super, maar dat wordt meestal goedgemaakt door de prachtige omgeving of vergezichten. De route was dan ook zoeken naar een mooi alternatief om de Mediterraanse kust en de noordelijke Alpen te overbruggen. Omdat het vandaag niet op zo nauw steekt, en we gisteren al onze portie bergcols gehad hebben, besluiten we recht op recht naar Milaan te rijden voor een stadsbezoek, om daarna door te rijden naar Gavi in de Piëmonte.

We rijden via Lago Maggiore naar Milaan, en als we daar de motor voltanken is het al héél warm. Aangekomen in de parking in Milaan is het ongeveer 34 graden. We doen de essentials rond de Duomo en blijven niet langer dan nodig door de drukkende hitte. Na ons blitz stadsbezoek rijden we nog even langs de lokale BMW garage want er is een slot van mijn zijkoffer verdwenen. Aangekomen bleek de garagist met verlof, maar een ander filiaal was wel open. We trotseren de hitte en trachten toch een oplossing te vinden maar de garage kan ons niet verder helpen. Een probleem om thuis op te lossen dus. We rijden door naar onze final stop in Gavi, in de Piëmonte streek. Een prachtige streek en we logeren te midden van de wijngaarden. Een afhaalpizza in het dorp halen met de moto en de eerste druppeltjes regen nemen we er graag bij. Klik hier voor de oorspronkelijke route (niet via Milaan).

Dag 5: via de kust naar Portofino

De eindbestemming vandaag is Portofino, het Saint-Tropez van Italië. Wederom een bestemming die al even op het lijstje staat. Een heel klein kronkelend baantje tussen de bomen aan het begin van de route brengt ons binnendoor naar de autostrade vlakbij Genua. Die eerste tussenstop brengt ons ook over de nieuwe autoviaduct die opgetrokken is ter vervanging van de brug die bijna dag op dag 2 jaar geleden ingestort is. Genua zelf is een grote havenstad en de 2de haven van Italië. Na een kleine detour door het centrum van Genua rijden we terug door de bergen, en nemen we nog een stukje Appenijnen mee. Elke draai en haarspeldbocht brengt ons dichter bij de kust en voor we het weten rijden we Portofino binnen, langs een vrij drukke kustweg.

Portofino is dan ook niet zo bereikbaar als Saint-Tropez (althans niet over land). Dat komt ook mede doordat het ligt aan het eind van een doodlopende weg. Gelukkig zijn wij met de moto en ondervinden we daar nagenoeg geen last van. Moto beveiligd parkeren bij het hotel, en dan de ‘zwembroek’ drill: toekomen op de kamer, motorkledij zo snel mogelijk uitspelen, zwemkledij aan en naar de dichtstbijzijnde waterconcentratie voor een frisse duik! In dit geval een privéstrand aan het hotel met zicht op de baai: wij klagen niet.

De hotelmanager geeft ons de keuze tussen een kamer met zicht op de baai en een kamer met minder zicht, maar wél met werkende airco. Ik beslis voor de room with a view, maar geef eerlijk toe dat ik het me ’s avonds wel wat beklaag. We maken een mooie wandeling naar de vuurtoren en eten iets naast restaurant Puny, want die blijkt volzet te zijn. We worden nog getrakteerd op een concertje met Ennio Morricone tribute. Italiaanser kan bijna niet – inclusief kamerkeuze. Klik hier voor de route.

Portofino

Dag 6: Cinque Terre

Jammer genoeg blijven we maar een nacht in Portofino (hotel Piccolo – een aanrader). We hadden hier zonder probleem toch nog een dagje of 2 kunnen spenderen. Niettemin staat er vandaag ook nog heel wat moois op de agenda: Cinque Terre. De route volgt niet volledig de kust maar speelt ook met de bergen, en afgezien van een klein beetje verkeer langs de kustweg hebben we een zeer mooie route die ook wat kleine bergpasjes passeert. Het enige wat weer de kop op steekt is de hitte. Van een zeebriesje is niet echt veel sprake en het is erg warm als we aankomen in Cinque Terre. Thuis had ik er één dorpje uitgekozen om te bezoeken: Manarola.

Een paar jaar eerder bezocht ik de Napolitaanse riviera, dus ik veronderstelde wel een beeld te kunnen vormen van de Cinque Terre. Toch liggen deze vissersdorpjes niet erg bereikbaar via een kustweg maar blijkt het toch nog vrij ver buiten het dorp te parkeren, ook met de moto. Met de verbindingstrein is het wellicht iets handiger, maar dat zit er voor ons vandaag niet in. We bijten op ons tanden, ookal willen we eigenlijk liever doorrijden. Dat is net iets comfortabeler. Na een kwartier steil afdalen komen we aan de zee en nemen we onze postkaart-foto van de Cinque Terre. Nog geen 10 minuten later zijn we reeds op terugweg.

Door de bergen en kustwegen rijden we naar onze stop voor vanavond: La Spezia. Aangekomen aan het logement blijkt onze gastheer doodleuk niet aanwezig en laat hij weten binnen een uur toe te komen. Een zweetdruppel teveel op deze reeds zware dag. We rijden dan maar naar de lokale Decathlon om iets te zoeken dat beter schikt in deze hitte. ’S Avonds vinden we een zalig lokale restaurant waar de beste gefrituurde inktvisringen eten die we ooit al hebben geproefd en drinken we prosecco die royaal wordt geschonken in vazen van glazen. Klik hier voor de route.

Cinque Terre

Dag 7: Pisa, Lucca en Ferrari’s

De verplichte stop van de dag: de scheve toren van Pisa. Het is overtrokken bij vertrek dus het is aangenaam rijden. In Pisa kunnen we zelfs met de moto tot voor de toren rijden voor een foto. Natuurlijk nemen we ook de ‘duwfoto’. Die kan niet ontbreken. Omdat het in één trok naar Verona nogal ver is besluit ik het in 2 delen te rijden, en het te combineren met een bezoek aan het Ferrari museum. Na Pisa rijden we door naar Lucca, een mooie middeleeuwse stad, volledig ommuurd. Ook hier geldt de Italiaanse ZTL-zone minder voor motorfietsen en we kunnen parkeren binnen de stadsmuren.

Na een lekkere hap bij een steenoude bistro en een aanpassing van onze kledij, rijden we door naar Maranello. Wederom een zeer mooie route dwars door de Appenijnen. Bij aankomst in het Ferrari Museum blijkt het niet mogelijk om vandaag nog een bezoekje te boeken. Morgenvroeg dan maar. We wandelen nog even langs het circuit van Fiorano en langs de poort van de fabriek. ’s Avonds eten we in het restaurant van het hotel – wat een goede keuze blijkt. Ons bezoekje aan het museum wacht op ons ’s anderendaags om 9u. Een toffe stop onderweg, maar niet de moeite waard om je route voor om te boeken. Geen verlies als je in alle comfort in een mooie kamer kan slapen en kan genieten van een uitstekende maaltijd. Grazie Enzo 😉 Klik hier voor de route.

Dag 8: Verona

Vandaag zijn we weer toe aan onze liaison door het vlakke Italië tussen Modena en Verona. We rijden even door centrum Modena omdat het mag, en om een indruk te krijgen van de stad van Pavarotti. Verona roept dus we besluiten niet lang te blijven. Bologna ligt eigenlijk vlakbij, maar we besluiten het links te laten liggen. Daar komen we later op terug. Na onze drive-thru in Modena recht op recht naar Negrar (boven Verona). De route loopt via Verona, maar we nemen de snelste route en volgen de uitgestippelde route niet. We hebben namelijk andere plannen: zwembad. Aangekomen in het hotel (Villa Moron – Negrar) worden we ontvangen met een gratis upgrade en een schitterend zwembad met prachtig uitzicht over de wijngaarden.

We reserveren een taxi om ’s avonds naar Verona te gaan, de stad waar we enkele jaren geleden voor het eerst kwamen en waar we ons hart verloren zijn. Alhoewel het een vrij prijzige affaire wordt, besluiten we toch te gaan en bezoeken we, naast enkele toeristische attracties, ook onze ‘stamcafé’: Cantine Buguiardo. Paolo herkent ons niet meer maar we zorgen ervoor dat hij ons niet vergeet. Ik geef hem 5 euro op fooi, maar ik schrijf met een stift op het briefje dat we binnen 5 jaar terug komen, en dat we het verdubbelen als hij ons dan herkent. Verona is en blijft een prachtige stad die we iedereen warm aanbevelen. Deze keer zijn we er ook net tijdens het opera seizoen, waardoor er ’s avonds een opera speelt in de Arena van Verona. Een ticketje kopen zit er niet meer in, maar we kunnen wel een stukje meeluisteren van buitenaf, en dat maakt onze avond nog beter. Onze lokale chauffeur/racepiloot voert ons veilig terug naar het hotel. Een hotel waar we ook tot onze spijt maar 1 nacht blijven en zeker nog eens willen terugkomen. Via deze route kan je rijden indien je Verona ’s avonds niet zou bezoeken.

Dag 9: Provincie Vicenza

Na een laatste plons in het zwembad zetten we koers richting Dolomieten. Vandaag is het niet zo ver rijden. Onze eindbestemming is Podere La Torre in Schio. Een klein dorpje, die zelfs nog steeds in de provincie Vicenza ligt. Toch brengt de route ons langs enkele pareltjes. Een daarvan is een vrij technische route die nogal steil bergop gaat. De Via Vanti in Bernardi. Bovenaan is er een kleine aanbidding van Maria en we stoppen even om een koekje te eten mits de honger toe begint te slaan.

Aangekomen daar komen we een Italiaans koppel tegen die dezelfde route net reden met een Moto Guzzi van 1936 en een BSA van 46. Geen woord Engels mogelijk, maar gelukkig kan ik mij duidelijk maken in het beetje Italiaans dat ik ken en hebben we toch genoten van een aangename kennismaking. Een half uurtje verder stuiten we op de Bruschetteria Alle Castegnare, waar je Bruschetta per meter kan kopen. Smullen! Volgetankt rijden we verder richting Schio. Aangekomen bij het logement business as usual: ASAP het zwembad in. ’S Avonds doen we onze was in de lokale wasserette en smeden we plannen voor ’s anderendaags (onze eerste rustdag). We besluiten onze rustdag te vullen met een heen-en-weertje Bologna (2u van Schio). Onze dag vullen met zwembad en prosecco klinkt verleidelijk, maar we bezoeken liever een stad. Ook al voorspellen ze 35 graden morgen. Klik hier voor de route.

De bewuste Moto Guzzi en BSA

Dag 10: rustdag Bologna

Vroeg vertrokken, een mooie parkeerplaats gevonden nabij het centrum, omkleden en op ontdekking in de stad. Bologna is een prachtig bewaarde stad met veel middeleeuwse bouwwerken gecombineerd met de bekende Renaissance kunst en gebouwen. We gaan op ontdekking in de stad en eten een verplichte pasta Bolognese. Check. Buiten Bologna is ook veel te beleven, maar het Ducati museum is net vandaag gesloten. Rain check dan maar. Geconditioneerd trotseren we de hitte en rijden we 2 u terug richting Schio. Gelukkig zijn er nog zekerheden in het leven: we duiken het zwembad in en ’s avonds een afhaalpizzatje van de pizzeria op de hoek, mits de restaurant van het hotel gesloten blijkt op zondag.

Dag 11: richting Dolomieten

De route van vandaag snij ik aan met gemengde gevoelens. Zeer blij om terug richting de bergen en prachtige natuur te rijden, iets minder enthousiast dat we eigenlijk stilaan op terugweg naar huis zijn. Vandaag is ook de dag dat het moet en zal regenen. Bij het vertrek in Schio is het al flink overtrokken, maar voorlopig bijven we gespaard. Het eerste deel van de route brengt ons langs Asiago en we merken meteen de hoogtemeters. Jammer genoeg zijn we niet de enige die vandaag de bergen in trekken en zorgt een enorme toevloed van Italiaanse Staycationers voor een ellenlange file.

Even de concentratie erbij houden met de volgepakte GS, maar al bij al vrij vlot tot boven geraakt. Na de grootste drukte een antipasti in een dorpje, nog steeds droog. Het is na onze lunch dat het bij de afdeling begint de druppelen. Het meest technische stuk van de dag lijkt achter de rug en we rijden nu toch even op een verbindingsweg, dus met onze aangepaste kledij op zich niet zo’n groot probleem. Het binnenrijden van de Dolomieten gebeurt helaas ook in de regen, wat ons hoogstens een beetje vertraagt, maar onze moraal niet beïnvloedt. Aangekomen in onze Pension zitten we te midden de bergen en rotsen, en loopt een skipiste langs onze kamer. Een après ski bar zorgde hier in pré corona tijden voor heel wat amusement. Helaas hier geen zwembad, maar een prima sauna om op te warmen na onze, toch wel koude, tocht door de bergen. Klik hier voor de route.

Dag 12: ciao Italia

Vandaag verlaten we Italië, en rijden we door de Dolomieten naar Heilgenblut in Oostenrijk. We moeten daarbij over de Giaupas, die ik zeker wil tackelen nu het nog droog ligt. Missie geslaagd als we aankomen op het hoogste punt, een prachtige pas en een grote aanrader. Wat ook al lang op mijn lijstje staat is de Pragser Wildsee (Lago di Braies). Onderweg ernaartoe, en bij de laatste afrit worden we onverbiddelijk tegengehouden door lokale politie. Niemand mag nog richting het meer. Een waarom krijgen we niet mee, dus we maken ommekeer en rijden verder richting Oostenrijk. De donkere wolken hangen ons boven het hoofd en we rijden Oostenrijk binnen. 2de vignet van de reis: check (5,60 euro in plaats van 38). De route brengt ons langs een panoramaweg, langs de hoofdweg. In de hoop van een restaurant tegen te komen volg ik de route. Een half uur later staan er 2 borden Tiroler Gröstl voor onze neus en is het pijpenstelen aan het regenen. Na de ergste regen rijden we de laatste etappe richting Heiligenblut, aan de voet van de Großglockner Hochalpenstraße. Daar blijft het gelukkig droog, en we komen op tijd toe om nog een kleine wandeling in het dorp te maken. Het hotel is een charmant en authentiek Oostenrijkse pension. Gebrek aan wifi hoort daar ook bij. Klik hier voor de route.

Dag 13: Oostenrijk

We zetten onze tocht verder in Oostenrijk langs de legendarische Großglockner Hochalpenstraße, waar we ruim de tijd nemen om naar de Gletsjer te rijden (of wat er nog van overschiet), en de Edelweisspitze voor een koffie en Appelstrudel. Helaas nagenoeg deze gehele pas gereden met nat wegdek, wat te verwachten is bij wisselvallig weer en een temperatuur van slechts 6 graden! Al bij al is het een prachtige ervaring en blijft het de moeite waard, ondanks het mindere weer. Eenmaal de Grossglockner achter ons ligt rijden we een stukje in het dal richting Beieren en steken we even de grens over.

Langs Königsee rijden we naar Berchtesgaden (foto), waar we uitgebreid stoppen om rond de wandelen en wat geschiedenis op te snuiven. Berchtesgaden staat namelijk om nog iets anders gekend, en heeft een boeiende geschiedenis van de 2de wereldoorlog. Een bezoekje aan het Adelaarsnest zit er niet in want die is dit jaar gesloten, maar een ritje op de rodelbaan vlakbij kan ons wel troosten. Via een kleine panoramastraat rijden we door naar Salzburg, onze final stop. Van een goed gevulde dag gesproken! Als kers op de taart krijgen we van ons hotel een free upgrade en is het des te meer genieten van de wellness en zwembad faciliteiten. Dubbel check! Klik hier voor de route.

Dag 14: Salzburg

Vandaag geen moto, maar wel op 2 wielen. We kunnen 2 fietsen lenen aan het hotel en trekken erop uit in Salzburg. Als je wel ’ns op wintersport in Oostenrijk bent geweest, ben je Salzburg wellicht gepasseerd. Zeker de moeite waard om eens te bezoeken! Al is het maar even. Wij doen het vrij uitgebreid en bezoeken ook het kasteel met schitterend uitzicht over de stad. Het citytrip gevoel is wel compleet vandaag. We zien wat we moeten zien, het geboortehuis van Mozart, de burcht… en veel meer. Na onze mini-citytrip terug de fiets op voor onze andere favoriete bezigheid: duikje nemen in het zwembad. Een ontspannen dag, en de eerste dag sinds begin van de reis dat we niet op de moto zitten. Het doet toch een beetje vreemd. Stiekem kijk ik er alweer naar uit om erop te springen en de gas open te draaien

Dag 15: Neurenberg

De mooie routes en wegen zijn achter ons, de komende dagen rijden we via de snelste weg. Vandaag is dat naar Neurenburg in Duitsland. München passeren we, maar we besluiten door de temperatuur niet te stoppen en zo snel mogelijk richting eindbestemming te rijden. Aan de grens is het even file schuiven, want er zijn tal van Duitsers die bij terugkomst in de Heimatt een verplichte (?) coronatest laten afnemen bij een geïmproviseerd testdorp langs de autostrade. Wij laten het aan ons voorbijgaan en geven volle gas richting Duitsland.

Aangekomen in Nuerenberg rij ik meteen de parking in onder het hotel, waar we vrij vlot aankomen. Een frisse douche ter opfrissing en we zijn terug en route, deze keer weer met een fiets van het hotel. We bezoeken eerst het paleis van justitie met de bijhorende rechtszaal van de Neurenburg processen (foto), vervolgens naar het voormalig hoofdkwartier van de Nazi Partij en alle bijhorende gebouwen. Dat besluiten we niet met de fiets te doen maar met de elektrische deelstep. Wie wist dat er een DTM stratencircuit lag in Neurenberg (foto)? Ik alleszins niet. Na een quick tour in de Reichsparteitage, steppen we terug naar het hotel voor een 2de douche en het nodige plonswerk in het panoramazwembad op de bovenste verdieping. Sheraton check. Daarna gaan we de oude binnenstad in voor een kleine walking tour en een Duitse gastronomische menu.

Dag 16: Nürbürgring

Bij het vertrek in Neurenberg is het aan het watergieten en als we aankomen op de autostrade is het feitelijk aan het stormen. We krijgen kleine hagelbollen op onze helm. Dat duurt zo’n 1,5u. Gelukkig duurt het ongeveer even lang om onze kledij terug te drogen op de autobahn. We rijden vrij vlot door richting Nürbürg en verslinden de nodige autostradekilometers. Aangekomen hebben we genoeg tijd om nog wat “Touristenfahrten” te aanschouwen en onze laatste pizza van de reis te eten. ’s Avonds slapen we in het Waldhotel am Nürbürgring, waar we ook getrakteerd worden op een gratis fles Prosecco. – De laatste van de reis.

Nürbürgring – Brünnchen

Dag 17: naar huis

Vandaag hebben we maar 1 bestemming: home sweet home. In plaats van de snelste route, kies ik toch om binnendoor via Monschau te rijden en nog een laatste beetje route eruit te halen. Helaas wederom nat wegdek en wat buien onder de baan. Voor we het weten zitten we op de E40 en spreken de mensen terug Vlaams. Veilig thuis aangekomen, zonder zwembad helaas, maar wel heel voldaan van een prachtige, uitgebreide motorreis (en huwelijksreis!). Gelukkig morgen nog een dagje verlof 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s