Een sterretje in de vooruit als metafoor

Over zelf iets maken, geld uitsparen en een gevoel van rebellie.

De eerste auto die ik ooit bezat was een oude Opel Astra hatchback (5-deurs!) die ik in occasie kocht van een oudere man die in een opwelling een nieuwe Dacia had gekocht bij de garage. In overname gaven ze 500 euro voor zijn trouwe Opel, die toen 15 jaar was. Ik gaf hem 750 en hij ging akkoord. Na enkele jaren genieten en tussendoor toch wat te investeren in onderdelen (nee, geen spoilers of andere velgen) heb ik afscheid moeten nemen van mijn Opel. De reden? Corrosie, slijtage.. Maar vooral omdat ik niet door de keuring raakte zonder zotte kosten te doen.

Een frustratie die ik misschien niet volledig verwerkt heb. Jaren later is deze Opel nog steeds de enige auto die ik zelf kocht met mijn eigen geld. Vandaag rij ik rond met mijn ma haar ouwe Peugeot. Misschien toevallig, maar deze is ook 15 jaar oud. Die Peugeot is de tweede auto die mijn moeder ooit kocht in heel haar leven. Een degelijke opvolger voor haar toenmalige Nissan Micra, die ons 22 jaar lang overal naartoe bracht. Ze kocht de Peugeot van een leasingmaatschappij in occasie, met ongeveer 60.000km op de teller.

De bewuste Opel

Die Peugeot en ik hebben een liefde/haat verhouding. Ik heb ermee leren rijden en door de jaren heen heb ik er veel uren in gesleten. Eigenlijk heb ik er maar 1 groot probleem mee: de zetel is ongelofelijk oncomfortabel. Er is gewoon géén steun aan de onderrug, wat ervoor zorgt dat je na een kwartier pijn begint te krijgen, en in mijn geval soms uitstraling naar mijn been.
Objectief bekeken is dit een prima auto. Hij is voorzien van véél opties en het interieur is nog lang niet gedemodeerd. Lederen zetels met armsteun, een panoramisch dak, SCART ingang in het handschoenkastje (!)… Ik ben toch wat trots dat ik deze Peugeot op de baan kan houden.

Jammer genoeg denkt de overheid daar iets anders over. Onze Peugeot is namelijk Euronorm 4. Of zoals de groenen het noemen: een stinkende oude diesel. Je leest het goed, onze Peugeot is te vervuilend om vanaf volgend jaar nog in Gent-centrum te mogen rijden. Niet dat ik nog veel zin heb om met de auto naar het centrum te rijden. De laatste keer vond ik mijn auto terug met mijn linkerspiegel afgeschopt (op een zondagnamiddag). Dat, en het feit dat je eigenlijk rondom Gent moet rijden om ergens te raken, wat in mijn geval ervoor zorgt dat ik gauw 5 à 7km om moet rijden, wat op zijn beurt dan resulteert in een groter aantal uitstoot – misschien een interessante invalshoek om de luchtkwaliteit te verbeteren. (Sarcastische ondertoon)

De Peugeot. Zie ‘m stralen.

Het is geweldig klote om ergens te raken met de auto, de dag van vandaag. Daarom rij ik net zo graag met de motor. We zijn gewoon met teveel op de baan. Een auto bezitten kost ook waanzinnig veel geld, en dat brengt met terug bij het thema: ik moet met de Peugeot naar de jaarlijkse keuring. Dat bezorgt me wel wat zenuwen. Niet omdat ik schrik heb dat de goeie ouwe Peugeot er niet door raakt, maar omdat ik vrees dat ik een klein detail niet correct zal uitvoeren volgens de strikte regels van ‘de keuring’, waardoor ik afgekeurd word en een nieuwe afspraak moet maken. (Wat inmiddels aan banden gelegd is door een nota aan alle keuringscentra – nvdr 14/07)

Het enige wat hersteld moet worden is een redelijk grote ster in de voorruit. Ik vraag eens na wat dat kost bij een specialist, en daar hoor ik dat het rap 100 euro zal kosten. Eigenlijk weet ik op voorhand dat ze het sterretje niet gaan willen herstellen, want het is groter dan een muntstuk van 2 euro. Op die manier wordt dit sterretje al gauw een dure souvenir aan de E40. Ik heb geen zin om een nieuwe voorruit te kopen. Niet om financiële redenen. Ik investeer graag en goed in mijn voertuigen. Gewoonweg omdat het zo fucking nutteloos is. Ik word een beetje nerveus als ik erover nadenk.

Mijn besluit staat vast: ik ga doen wat andere mensen doen als ze koppig zijn en ze weinig geld willen betalen. Ik ga het ZELF herstellen ! Want wat je zelf doet, doe je meestal beter.

Na wat opzoekingswerk kom ik terecht bij een goedkoop herstelsetje, en ik bestel me er één online, voor 25 euro. (Later kwam ik te weten dat ze er voor 2 euro verkopen bij Action) 2 dagen later ligt het al in mijn brievenbus, en ik kan niet wachten om mijn sterretje te repareren. Ik besluit braaf de handleiding te volgen, en bevestig de herstelkit op mijn voorruit. Ik monteer de pen, waardoor de hars het sterretje kan vullen. Door mijn opzoekingswerk ken ik zelf wat ‘insider tricks’.. Met een aansteker langs de binnenkant de ruit verwarmen, lichtjes tikken tegen de ruit.. Heel langzaam en geduldig zie ik het sterretje meer en meer verdwijnen.

Ik sta verbaasd van hoe goed het is gelukt. Van het sterretje is niet veel meer te bespeuren. Als het licht juist zit, kan je wel nog barstjes zien. Toch vertrouw ik erop dat de autokeuring dit door de vingers zal zien. Een week later ga ik naar de keuring en word onze Peugeot gekeurd zonder opmerkingen. We kunnen een jaar verder.

Hoe voel je je daarbij, Thomas? Fucking awesome. Ik heb niet enkel een zalig gevoel over het feit dat die ruit goed hersteld is geraakt. Het is tevredenheid, dat ik de mensen die ons beschermen van onszelf, zogezegd in naam van veiligheid en gezondheid te slim af ben. Ik ben die mensen te slim af, want door hun technische controle willen ze de Peugeot afkeuren, en moet ik een nieuwe ruit steken. En door een nieuwe ruit te steken trek ik de waardigheid van mijn auto in twijfel.. Zou ik die investering wel doen? Het is tenslotte een oude diesel, die binnenkort nergens meer mag rijden. Stad Gent geeft me 1000 euro om hem in de metaalpers te rijden. Ze zouden mij godverdomme 1000 euro moeten geven omdat ik er na al die jaren nog maniakaal zorg voor draag.

Daarom, beste lezer, wil ik je gerust stellen. Deze diesel gaat niet weg. En als ik hem samen wil persen, zal ik het wel zelf doen, op de goede oude manier. Door hem pere total te rijden. De lucht in de binnenstad is belangrijk. Wat denk je van de luchtkwaliteit van de burgers van Evergem, die momenteel sterven door een Legionella-besmetting van de industrie? Volstaat het circulatieplan nog steeds niet? De lage-emissiezone mag ik wel nog steeds binnen als ik een vergunning koop voor de Peugeot. Zo’n vergunning kost meer dan 300 euro per jaar. MAW: vervuilen is oké als je ervoor betaalt.

Er is maar één maatregel om ervoor te zorgen dat er minder luchtvervuiling is: en dat is ervoor te zorgen dat er helemaal geen uitstoot de lucht in vliegt. Mensen laten vervuilen, ervoor laten betalen, om met dat geld manier te financieren om de fijnstoot omlaag te halen. Dat is dweilen met de kraan open.

Zoals je kan lezen, zit het me redelijk hoog. Dat is niet enkel bij mij zo, maar bij veel jonge mensen, in wiens naam er soms gesproken wordt door bepaalde beleidsvoerders. Wel, ik heb iets te zeggen in naam van gelijkgestemden: fuck you, ik repareer mijn eigen sterretje. (En ik rij met de fiets naar het werk trouwens).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s